Valt het u ook op hoe vaak we geneigd zijn om de eigen kennis en zienswijze als het enige en ultieme te zien? Dit is ontzettend menselijk. Als we geconfronteerd worden met een probleem of een situatie dan plaatsen we op een natuurlijke wijze snel onze eigen ervaring en kennis op de voorgrond om het op te lossen.
Waarom is dit zo natuurlijk? Het heeft te maken met onze ingebouwde overlevingsdrang, dus is het eigenlijk naast primair ook als primitief aan te merken. Het getuigt van een zekere mate van intelligentie, maar ook van respect indien eerst alle aanwezige kennis en zienswijzen met elkaar gedeeld worden. Toegegeven, dit kan in onze Nederlandse opvattingen gauw leiden tot oeverloze en brede maatschappelijke discussies waar we helaas ook veel negatieve ervaringen mee hebben (gehad?). En toch wil ik in dit stukje proberen u opnieuw aandacht te laten geven aan uw eigen situaties.
Herkent u deze handelwijze? Van uzelf? Van anderen? Wanneer heeft u - voor het laatst - aan uw omgeving gevraagd hoe u normaal gesproken acteert? Wat levert het op om meer ruimte te laten voor de inbreng van anderen? Waar ligt de balans tussen luisteren en actiegericht handelen?
Praktijkvoorbeeld
Zeer onlangs ben ik opnieuw met dit fenomeen op een leuke maar ook confronterende wijze in contact gekomen en dat wil ik graag met u delen. Door de NOBCO (Nederlandse Orde van Beroepscoaches) werd een zeildag georganiseerd bij Team Heiner in Lelystad. Op zich een heel ontspannen en leuke activiteit, niets mis mee dus. Het ploegje waar ik deel van uit maakte ging met een coach-zeiler de plas op. Er werd goed gecommuniceerd over doel, taken en verantwoordelijkheden. Er stond een windkracht 2-3, dus bijna geen wind! Na een uur elkaar beziggehouden te hebben over hoe de wedstrijd te winnen en elkaars creativiteit te hebben gehoord over de situatie zakte de moed ons langzaam in de schoenen. De fut ging eruit, dit gebeurde letterlijk! Herken de metafoor met de wind, maar ook de metafoor naar de organisatie waar u werkzaam bent. Als de exogene activiteit (wind) gaat liggen kan het gebeuren dat de interne activiteiten ook afnemen. Maar het belangrijkste leerpunt van dat moment was dat wij totaal niet naar de zienswijze, kennis en ervaring van de zeilcoach hebben gevraagd. We betrokken hem helemaal niet in onze meningsvorming terwijl er toch in dit geval sprake was van behoorlijke zeilervaring zoals de Volvo-Ocean race en tientallen jaren olympisch zeilcoach.
Hoe kon dit zomaar gebeuren? In dit geval speelt overlevingsdrang niet, maar wel het egogevoel, het gehoord en gekend willen worden binnen de groep. We wilden de wedstrijd winnen, maar dit was niet voldoende. Je moet wel weten hoe je dit wilt bereiken. Er waren immers enkele mensen met enige zeilkennis en ervaring en die kregen eigenlijk als vanzelf de autoriteit. En waar wij ook goed in waren in deze situatie was het redeneren, overtuigen van elkaar en met enige afstand beschouwen van de situatie. We zijn per slot van rekening niet voor niets coach / adviseur, dat is onze beroepshouding en daar is niets mis mee.
Ik hoop dat dit bericht u weer opnieuw inspireert en focus kan geven op uw manier van samenwerken / leidinggeven en hoe eenvoudig dit in de praktijk is te brengen.
Voor meer beeldimpressies klik op Kees AB Photography.
Uw reactie op dit artikel is heel welkom! Klik hiervoor op "reacties".
Reacties