Meneer de president, u hebt dit boek opgedragen aan Ellen Verweij, een Nederlandse verpleegster die voor de Clinton Stichting werkte in Afrika toen ze werd gedood. Waarom hebt u dit boek aan haar opgedragen?
Omdat ze een geweldig mens was, iemand die veel gaf. Haar dood was tragisch. Ze werd gedood bij een schietpartij waarbij ze volgens mij geen doelwit was. Haar leven was belangrijk. Ze had een bescheiden achtergrond maar gebruikte haar talenten om mensen te helpen.
Dienend leiderschap praktiseren zonder ego-gevoel. Gewoon doen wat je kunt en wat bij je past.
Is dat niet iets wat we allemaal eigenlijk willen? Vaak ben je bezig om je omgeving te laten zien wat je allemaal kunt en hoe goed dat je wel bent. Maar ben je ook in staat om je talent in te zetten zonder al die aandacht voor je omgeving. Helemaal vanuit je passie en je inspiratie dingen doen met anderen of alleen omdat je van binnenuit voelt dat ze ertoe doen. Als je dit doet dan inspireer je ook anderen in je omgeving om die dingen te doen waar zij goed in zijn en dan ga je elkaar versterken en aanvullen.
Om je te inspireren geef ik je de link naar een kort interview van Eelco Bosch van Rosenthal met de oud-president en de transcriptie daarvan. Interview NOS-journaal met Bill Clinton
Uw reactie op dit artikel is heel welkom! Klik hiervoor op "reacties".
Bedankt Serena. Ik denk-voel-doe graag met je mee om een betere wereld te maken.
Ten diepste hoop ik dat dit resoneert in 'het veld'.
Jouw ervaring in Alaska is overal in de wereld terug te vinden, wij zijn het een beetje kwijtgeraakt.
Geplaatst door: Stanley van Maaren | 13 september 2007 om 9:58
Mooie gedachte. Tijdens mijn vakantie maakte ik kennis met een man in Alaska die in de zomer voornamelijk bezig was met zalmen vangen en roken voor hemzelf, maar ook voor de lodges om hem heen. Ik vond dat heel aardig van hem, hij vond het normaal: 'zonder elkaars hulp overleef je hier de winter niet. Easy as that.'
In Alaska blijkt er, ondanks de afstanden, een hecht verband te bestaan tussen de bewoners van het land waarbij iedereen elkaar iets geeft en altijd zegt meer te ontvangen.
Toen kwam ik op de vraag: hoeveel mensen en welke mensen houden mij in leven? Wie houd ik in leven? Wat geef ik, wat ontvang ik?
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat we hier in Nederland (of moet ik zeggen West Europa? Of steden? Of..dichtbevolkte stukken land?) knokken om aandacht, uniek zijn, status en willen opvallen. Onze marketing. Alsof we met alleen onze aandachtige, bescheiden manier van werken er niet komen. Iemand anders pikt anders ons plekje in? Zijn we bang te veel te geven en te weinig te krijgen?
Denk met me mee!
Geplaatst door: Serena Scholte | 12 september 2007 om 14:23